Yaşlanma süreci genlerimizde kayıtlıdır ve organizmaların neden yaşlandığını anlamak, genetik mühendisliği yoluyla daha uzun yaşamalarını sağlamaya olanak verebilir.

Biliminsanları hayvanların yaşam süresini epeyce uzatabilmeyi başarmış görünüyor. California Üniversitesi’nden Michael Rose, 1976’dan beri hemcinslerinden en az dört kat daha uzun yaşayan meyvesinekleri üretiyor. Bunun insandaki karşılığı, 300 yıldan daha uzun bir ömür.

Biyolojideki matematiksel yaşlanma teorisine göre, erişkin birey kendi üreme hücrelerini yapmaya başladığı anda, anne babanın ne olacağı önemini yitirir. Yaş ilerledikçe, kaynakların da sınırlı olması nedeniyle organizmanın değişikliklere uyum sağlama yeteneği azalır, hasarlı DNA’ları tamir edemez, hastalıklarla savaşamaz; kaynakları üreme yolunda harcamak ya da sağlık için biriktirmek arasında seçim yapamaz. Oysa doğal seçilim, organizmanın yaşamını kısaltsa bile, erken yaşta üremeyi sağlayan genleri tercih eder.

Rose bu fenomeni geliştirerek “antagonistik pleiotropi” olarak adlandırmış (Bu varsayıma göre yaşlanma, biri erken, diğeri geç yaşta ortaya çıkan iki etkiye sahip genlerin idaresindedir) ve bu ilkeden yola çıkarak yaptığı uygulamalarla çok uzun yaşayan sinekler elde etmiş.

Bu sineklerin uzun ömürlerini borçlu oldukları şey, bütün kaynaklarını üreyecekleri güne kadar depo etmeye ‘ayarlanmış’ olmaları. Bu işlemin kuşaklar boyunca tekrarlanması yaşam süresinin uzamasını sağlamış. Öyleyse, üreme yeteneğinin ortadan kaldırılmasıyla yaşam süresinin uzadığı söylenebilir.

Rose ve daha birçok bilimci, genetik mühendisliğinin desteğiyle, tıpkı meyvesineklerinde olduğu gibi, doğru müdahalelerle insanların da yaşam sürelerini uzatmanın mümkün olduğuna inanıyor. İnsanın ortalama ömrü şimdilik 80’li yaşlara ulaşsa da, bu süre kolaylıkla iki katına çıkarılabilir, ama kesin bir süre vermek olanaklı değil.